Thursday, 2 May 2013

Justin Bieber akıllı olsun!

Son üç yıldır, bizim memleketin çocukları tuvalet eğitimini başarıyla tamamladıktan hemen sonra ya Belieber, ya da Directioner oluyor, yanlış mıyım? 12-17 yaş arası gençler arasında, "abi ben Pink Floyd'çuyum, adamlar ne albüm yapmış, bitirdi beni!" ya da, "olum Kurt Cobain genç yaşta intihar etmeseydi Nirvana daha ne biçim şarkılar sürerdi piyasaya!" şeklinde muhabbetler döndüğüne şahit oldunuz mu son yıllarda?

Cevap "hayır" değil mi?

Lafı uzatmayayım, genç kızlar hayranlıklarını dile getirmekte genç erkeklerden daha rahat, daha cüretkar ve onların son yıllardaki en önemli gözdesi Justin Bieber. Kendisi an itibariye Türkiye'ye ayak basmış bulunmakta. Velakin memlekete adeta uyuşturucu kaçakçısı gibi giriş yapmış, VİP kapısından sivri sinek gibi sıvışıp arabasına atlamış. Bu durum, kendisini hava alanında saatlerce bekleyen hayranlarını bir hayli üzmüş.

Misal aşağıda izleyeceğiniz videonun baş kahramanı, 12 yaşındaki kızcağız... Onun feryadını izleyince tüylerim diken diken oldu yemin ediyorum, sırf acı çekmesin diye şakağından tek kurşunla vurasım geldi kızı, yazık la kimin çocuğuysa!

Yalnız ileride bana hatırlatın, şayet böyle bir çocuğum olursa cebine uyuşturucu koyup polise ihbar edeyim. Ben uğraşacağıma devlet uğraşsın!




Ayrıca Justin, güzel yurdumun güzel kızlarına, parlak geleceğimizin yılmaz neferlerine büyük ayıp etmişsin! Bizim memleket sizin oralara benzemez, gerekirse öğretmen cetvelimle gelirim o kulise, ayağımın altına alıveririm seni, ayağını denk al, akıllı ol eşşoğlusu!


Ekleme: Ohanesburger! Bir de böyle bir şey var ki akıllara ziyan! İbretlik paylaşım muhterem kardeşlerim! Bunlar hep İllüminati'nin işi, hep! Besmeleyle açın videoyu!





Friday, 26 April 2013

Tarhana çorbasının iyileştirici özelliği

Hani Rüştü Asyalı'nın Keloğlan'ı canlandırdığı film serilerinden birinde, amansız bir hastalığa tutulan ve gece-gündüz komada yatan padişah kızı tarhana çorbasını içince zıpkın gibi ayağa dikiliyor, ceylan gibi sekmeye başlıyor ya, işte ben o filmi çoğunlukla o sahneye kadar izler bırakırım. Devamını çok nadir getirmişimdir. Zira, Keloğlan'ın uyuyan güzele tarhana çorbasını içirmeden önce söylediği türkü beni mest eder, bir de tasın içinde dumanı tüten tarhananın görüntüsü.

Filmi her izlediğimde kerametin tarhanada değil de, hafif amsalak vezir yardımcısının büyülü iksiri kaybedişinde olduğunu varsaymıştım. Velakin dostlar, tarhananın mucizevi bir gıda olduğunu hesaba katmamışım, cehaletime veriyorum bu durumu. Halbuki bugün ve şubat ayında geçirdiğim ağır gribal enfeksiyon sürecinde tecrübe ettiğim üzere artık anlamış bulunmaktayım, tarhana çorbası belli başlı hastalıkların tedavi sürecinde ehemmiyet gösterilmesi gereken bir unsur. Hangi yöreden olursa olsun doğal yollarla, GDO içermeyen ürünlerle yapılmış olanı mutfaktan eksik edilmemelidir.

Misal ben küçükken Sivas tarhanasını pek severdim. O zamanlar daha Trakya tarhanasıyla tanışıklığım yok, Trakya'da yaşıyorum ama kültürüyle henüz pek iç içe değilim yaşadığım ıssız köy istasyonu lojmanından dolayı. Babaannem her sene yapar gönderirmiş ben pek seviyorum diye. Nur içinde yatsın...

Trakya tarhanası bizimkinden çok farklı, ama onu da seviyor muyum? Bittabi! Son iki ağır hastalığımda da dipçik gibi ayağa kalkmamı sağlayan da odur en nihayetinde. Hastalığın sabahında nefes alamadan, inleyerek yatarken tarhanayı mideye gömdükten sonra, akşamına şarkı mırıldanarak tırnaklarına turuncu oje süren de bizzat bu kardeşinizdir.

Yani demem o ki Keloğlan haklı, hasta insan şöyle dumanı üstünde, bol tereyağlı, mis gibi tarhana çorbasını içmeden kendine gelemiyor. Bu yaz üşenmesem de tarhana yapmayı ve kurutmayı öğrensem büyük hayırlara vesile olmaz mıyım?

Hazır anmışken şu sevimli türküyü de dinlesek ya...



Wednesday, 17 April 2013

Çocukları alabildiğine nefret dolu yetiştirme tüyoları

"Benim 9 yaşındaki kızım..." diye cümlesine başladı müfettiş. "Hani şu fok balığı gibi burnundan konuşanlar var ya, onlardan iğrendiğini söylüyor. 9 yaşındaki çocuk bile o şımarık konuşma şeklinden, o insanlardan nefret ediyor." diye devam etti. 9 yaşındaki kızının bir başka yaşıtından iğreniyor olmasını, bunu rahatlıkla dile getirmesini bir övünç kaynağı olarak bizlere anlatıyor. İfadesi öyle gururlu, duruşu öyle vakur. Sizden "badem bıyıklı" olmasın, öylesine devasa bir de özgüveni var.

Düşündüm ve kendimi onun yerine koydum. Benim çocuğum gelse ve bana, "ben şu şu şu insanlardan iğreniyorum..." dese ne yapardım? Sanırım öncelikle içimden, ağzının ortasına sağlam bir şamar denkleştirmek geçerdi. "Ben seni böyle mi yetiştiriyorum itin evladı! Sen kendini ne zannediyorsun da bir insandan şu şu şu özelliğinden dolayı iğrenme ve bunu utanmadan dile getirme hakkını görüyorsun kendinde?" diye, ağzımdan köpükler saça saça bağırmak isterdim. Ama ne var ki evlat bu, atsan atılmaz, satsan sat...

Öhömmm! Ne diyordum?

Hah işte bizim müfettiş bunu bir övünç kaynağı olarak anlattı ve akabinde çocuklara güzel konuşmayı, Türkçe'yi düzgün kullanmayı öğretmemizi salık verdi. Ben "Türkçe" kısmını duyduktan sonra, "hah benle alakası yokmuş" diyip toplantı salonunun sağ arka köşesinde tekrar uyku pozisyonu almaya hazırlanırken kafamdan geçen o nefret cümleleri zihnimi allak bullak etti.

Bizi denetlemeye gelen adam, güya işinin ehli, güya eğitim-öğretim konusunda uzman olan bu adam içerisinde kin ve nefret barındıran bir evlat yatiştiriyor olmakla gurur duyuyordu. Ve bize de böyle çocuklar yetiştirmemizi, öğrencilerimizi bu yönde eğitmemizi salık veriyordu. Biz ekipcek (Tutku, Asiye, ben -Vildan yoktu, çünkü Diyarbakır'daydı-) dehşete düşmekten alamadık kendimizi. Böyle durumlarda insan kendi ailesini sorguluyor ister istemez, ben nasıl yetiştirildim ki acaba diye çocukluğunu şöyle bir gözden geçiriyor.

Meğer ne kadar steril, nefret barındırmayan bir ortamda büyümüşüm diye düşünmeden edemedim ben de. Kimseyi küçümsemeyen; yaşadığı, gördüğü tüm olumsuzluklara rağmen insanlara nefretle bakmayan; toplumsal, siyasal, kültürel problemlerini çocuklarına ders niteliğinde malzemeler olarak sunmayan bir aile içerisinde barınmışım. Her aile gibi binbir çeşit sıkıntımız vardı ve evin büyük çocuğu olarak her birine tek tek şahit oldum. Lakin ben kimseden nefret etmeyen, kimseyi hor görmeyen, aşağılamayan, hümanist bir çocuk olduğumu, bu özelliği kendiliğimden edindiğimi sanıyordum. Tüm mesele ailede bitiyormuş dostlar.

Bir çocuk nasıl doğuştan nefret dolu olabilir ki? Bir insan doğduğundan itibaren yüreğinde aşağılama, tiksinme duygusuyla varolabilir mi? Bunun için ya belli başlı kötü deneyimlerden geçmiş olmalı, ya da ona o şekilde yaşaması öğretilmelidir.

İşte bu iki temelde de aile devreye giriyor. Bazı çocuklar olumsuzluklara aile içerisinde maruz kalıyor ve yaşantısı kötü örneklerle besleniyor. Bazılarına ise "öyle" olmaları gerektiği öğretiliyor. Aileler iyi öğrenim görmüş olabiliyor ama birey yetiştirme konusunda sınıfta kalıyorlar.

Yani o tecrübeli, işinde uzman, tahsilli müfettiş; benim taşralı, öğrenim düzeyi orta halli, doğduğundan itibaren geçim sıkıntısı mücadelesi vermiş anne-babam kadar bile eğitimli değil aslında. Zaten şu Dilovası'na geldim geleli öğrendiğim yegane şey, eğitim yalnızca okulda alınabilen bir şey değil.

O yüzden, annemle babama, çocuk yüreğime yerleştirdikleri tüm iyi duygulardan dolayı teşekkür ediyorum. Sizden daha iyisine sahip olamazdım...


Dipnot: Farkettiyseniz yazının başlığının konuyla fazla alakası yok, tamamen teşir amaçlı.




Tuesday, 16 April 2013

İnternet sözlüğü deyip geçme!

İnternet aleminin bana kazandırdığı, hiç abartmıyorum canlar, en iyi şeylerdir internet sözlükleri. Hatta onlara "internet sözlüğü" demek, nazarımda gayet amiyane bir tabir. Fakat başka ne şekilde bahsedebilirim onlardan bilmiyorum. Ben internet sözlüğü diyeyim siz bir bilgi, fikir, eğlence okyanusu hayal edin olmaz mı? Bunların babası bildiğiniz gibi "ekşi sözlük".


İnternetle, teknolojinin her türüyle olduğu gibi geç tanıştım (bu, fazlasıyla antika kafa yapısına doğduğumdan beri sahibim zair). Bu sebeple ekşi sözlüğü de üniversitedeyken tanıdım. Akabinde itü sözlük, uludağ sözlük ve bir dönem hayata tutunma sebebim kousözlük. Gerisi zaten tırı vırı benim için. Aaaa ama trakya sözlük de ehemmiyet gösterdiğim internet sözlüklerindendir, hiç inkar edemem.

Ekşi sözlüğe sapır sapır yazar alındığı dönemde, o derya gibi yazarları okudukça yazmaya cesaret edemeyip yazarlığı başka baharlara erteledim durdum. Sonra amatör, eğlencelik müzik grubumla tanıştım, grup elemanı canlar sayesinde de kousözlükle... Kendi üniversitemin naçizane sözlüğüydü bu, lise günlüklerimden sonra bıraktığım düzenli yazı yazma alışkanlığımı tekrar edinmek için iyi bir fırsat gibi göründü bana. Okulu bitirip boşluğa düştüğüm o berbat dönemde resmen beni hayata bağlayan unsurdu kousözlük.

Binbir görüşten, fikirden, kökenden insanla tanıştım orada. Hayata ne kadar dar açıdan baktığımı farkettim. Kendimi belli fikri kalıplar içerisine sokuşturup orada bırakmışım. Ve sözlükler olmasaydı orada tıkanıp kalacaktım muhtemelen.


Bazıları için sadece bir küfür okyanusu, müstehçen deneyimlerin anlatıldığı, insanların acımasızca eleştirilmeyi bırakın aşağılandığı bir mecra olduğu iddia edilmesine rağmen; kapatılması için kampanya başlatan şakirtlerin dahi en önemli konularda başvurduğu "kutsal bilgi kaynağı" olduklarına bizzat şahit oldum.

O değil de azizim, benim de birçok küfür içeren atasözü ve deyim öğrenmişliğim vardır sözlüklerden. Bazı yazarlara yarıla yarıla gülmüşlüğüm, bazılarına ağız dolusu sövmüşlüğüm, bazılarına sırf yazdıklarından dolayı görmeden aşık olmuşluğum yok değil. Lakin her biri, hemen her satırda bana yepyeni ufuklar açtılar; farklı fikirleriyle, inançlarıyla, mizah anlayışlarıyla, bilgi birikimleriyle. Misal, vaktiyle şu yazıya günlerce güldüğümü hatırlar ve sonra döner tekrar gülerim: http://eksisozluk.com/entry/9607645

Velhasıl dostlar, hani bazınız soruyor ya, bu "gereksiz" bilgileri, "tuhaf" şeyleri nereden biliyorsun deyyü, işte benim bilgi kaynağım; dimağımda bir çok karakter biriktirme sebebim, bir de bu radde asosyalken o kadar çok insan tanıyor olmamın mümessilidir internet sözlükleri. Hala okuyor, yeni şeyler öğreniyor, gülüyor, hayran oluyor, yer yer ağlıyor ve takip etmekten hiç vazgeçmiyorum.


Siz de benim gibi hani hayatı yaşayarak değil de okuyarak öğrenmeye çalışan, seyirci kıvamında insanlardansanız sözlükler tam size göre! Şayet onlardan (benim gibilerden) değilseniz, sözlükler yine tam size göre, kısacık entrylerden ne çok yer, ne çok deneyim, ne çok bilgi öğreneceğinize inanamazsınız o kadar söylüyorum.

Bir de Anadolu'nun, hatta dünyanın çeşitli köşelerinde yaygın olup, popüler kültürde henüz yer bulmamış mizahın babannesini barındıran çok çeşitli hikayeler var ki, iddia ediyorum düzenli sözlük takip etme alışkanlığı edindiğinizde televizyon alışkanlığından vazgeçeceksiniz.

Çok pis iddialıyım!

Dipnot: "eee sabahtan beri anlatıyon bi kere İnci Sözlük demedin!" diye serzenişte bulunmayın döverim! (Anladınız siz onu...)

Monday, 25 March 2013

İsmi ile müsemma

Çok yanlış bir isim vermişler bana.

Annemle, teyzem bana "Alev" ismini verirken akıllarından ne geçiyordu kim bilir? Öyle hayat dolu, sıcacık bir insan olacağımı mı düşündüler, babamın tabiriyle "kedi eniği" büyüklüğünde bedenimi gördüklerinde acaba? Halbuki doğduğum günün dondurucu soğuğundan, tüm Sivas dolayına bel hizasında kar yağmış olmasından anlamış olmalıydılar ismiyle müsemma bir insan olmayacağımı.

Tanrının verdiği koskoca ipucunu görememiş olsalar gerek...

Hala doğduğum günün buz gibi soğuk izlerini taşıyorum üzerimde. Sevgimi, sevincimi, sevecenliğimi belli etmekten, göstermekten, söylemekten ölesiye korkuyorum. Bunu gerçekten, benim düşündüğüm gibi doğduktan hemen sonra, sıcacık, güvenli anne karnından ayrılırken mi edindim; yoksa büyüdükçe mi bu forma dönüştüm bilmiyorum.

Beni tanımaları için sabır göstermelerini bekliyorum insanlardan, çünkü ben de onları tanımak için sessizce bekliyorum. Temkinli olduğum için, insanlara güvenmediğim için değil. Dedim ya, bunu ne amaçla yaptığımı bilmiyorum. Bu huyu nereden edindiğim konusunda da en ufak bir fikrim yok, ama rahatsız olmuyor da değilim kendimden.

Tüm bu düzenden.

Plansız yaşama korkusundan.

Düşünceler yüzünden ruhumun huzur bulamayışından.

Yalnız hiçbir şeyden dolayı pişmanlık duymadığım için rahat olabiliyorum. "Keşke tanımasaydım" dediğim tek bir insan yok mesela. Fakat "keşke tanıdığım gibi kalsaydı" dediklerim de her halükarda bir elin parmaklarını geçer.

İnsanlar da benim için aynı şeyleri geçirir mi kafasından diye düşündüğüm ender zamanlar vardır. Ve eminim, 27 yıllık tecrübe sonucu söylüyorum, insanların tanıdıkları gibi kalmadığına memnun olduğu kişilerdenim.

Yine de sevmenin zaman aldığı bir insan olmak yerine, nefret etmenin zaman aldığı bir insan olmayı tercih ederdim sanırım.

Söyledim ya, ismiyle müsemma bir insan olmamı beklemek için, gerçekten biraz beklemek gerekiyor...

Tuesday, 26 February 2013

Bir takım prototip algılarımız v.2

Aylar önce aynı konuyla ilgili şunları yazmış (saçmalamış) ve fakat yeterince tatmin olmamıştım. Bu nedenle, yepyeni insan prototipleriyle huzurlarınıza döndüm. Bilincimin akıcı şekilde saçmalayışını mazur görerek okuyacağınızı temenni ediyor ve izninizle başlıyorum.

Patates Tip: Güzel, dolgun ve ekseriyetle kilo almaya müsait, hafif kemçük (Umut Sarıkaya deyimiyle çemçük) ağızlı kişiler bu kategoriye girer dostlar. Sırt üstü yatırınca gözlerini kapayan oyuncak bebekler vardır ya, onların canlanmış versiyonunu andırabilitesi yüksek insanlardır. Örneğin Katy Perry bu grup için harika bir örnektir. Hatta itiraf edeyim bu tip insanları incelemeye başlamamdaki çıkış noktam Katy Perry'dir. Two and a Half Men'de "Rose" karakterini canlandıran Melanie Lynskey de dolgun vücudu ve kemçük ağzıyla bu gruba dahil olabilir.

Katy Perry

Sivrisinek Tip: Aslında sivrisinek diyince hemen herkesin kafasında belli bir şema şekilleniyor diye düşünüyorum. Ama acaba sizin kafanızdakiyle benim kafamdaki prototip aynı mı? Sibel'le ben bu konuda biraz ayrı düşüyoruz. Onun imgelemleri Filiz Akın'ı gösterirken, benimkiler Hadise'nin bu yıl verdiği kilolardan dolayı sahip olduğu yepyeni görünümde takılıyor. Filiz Akın yüz hatlarından dolayı sivrisinek izlenimi uyandırıyor mu? Evet. Ama Hadise'nin şu son, zayıf hali tam bir sivrisinek. Bazı insanlar aşırı zayıflamamalı arkadaş, yakışmıyor.

                                 


Mıymıy Tip: Eğer size, zamanında Yaprak Dökümü'nde Sedef karakaterini canlandıran Seda Demir'i hatırlatırsam "mıymıy" derken nasıl bir prototipten bahsettiğimi şıppadanak anlayacaksınız biliyorum. Her an ağlayacakmış gibi bir yüz ifadesi; kendini acındırır tonda, acı çekiyormuşcasına titreşen ses vurgusu, "ben acizim" diye haykıran bakışlar... İşte bu tip, illet olduğum kadın tipi. Bunlar bu şekilde mi doğuyor, yoksa sonradan mı buna dönüşüyorlar merak ediyorum. Hayat tecrübeleri onları, "kendini başkalarına acındırabildiğin ölçüde başarılı olursun" gibi bir fikre mi ikna ediyor anlayabilmiş değilim. Bence benim, çoğu tanıdığım tarafından eleştirilen, soğuk, duygusuz, ifadesiz bakışlarım bile bundan daha iyidir. Nokta. (Bu arada, bu oyuncu kardeşimiz son zamanlarda İntikam dizisinde, yine prototipiyle müsemma bir karakteri canlandırıyor.)

Seda Demir

G.t Çeneli Tip: "Aa ben bunu biliyorum Berdan Mardini lan bu!" diye atlangoçluk yapanlar doğru tahmin ettiniz, Berdan Mardini bu kategorinin önde bayrak sallayanıdır. Çenesi adeta Pitbull kliplerinde oynayan Brezilyalı sambacıların popolarıyla yarışacak ölçülere sahiptir, kabul edelim. Bunun yanı sıra yurdum genç kızlarının son yıllardaki gözdesi Murat Ünalmış biraderimizi de üzülerek bu prototipin içerisine dahil etmek zorunda kalıyoruz. En nihayetinde o da bariz "g.t çeneli" bir ademoğlu. Amma velakin, "g.t çeneli" diyince benim aklıma ilk önce, herkesten önce, dünyalar tatlısı Ben Affleck gelir. Bunun altında yatan gizli neden sanırım, bir zamanlar South Park'ın bir bölümünde (bütün bölüm boyunca) Ben Affleck'i, Ben 'Ass'leck diye çağırmış olmaları. Lakin bu abimizin çene yapısı da yadsınamayacak derecede g.te benziyor, itiraf edin.

Ben Affleck

Düğme Gözlü Tip: İşte bu tip var ya, bunun için evler-arabalar satılır, dünya yakılır söyliyim! Game of Thrones'un Jon Snow'unu düşün mesela (Kit Harrington). Düşün, düşün, düşün hah şimdi kal orda! Minik, kara göz küresini sana dikmiş bakıyor. Anammm! Biz Kenan İmirzalıoğulu'nu da bu kategoriye alalım, o da düğme gözlü, güzel gülüşlü adamlardandır zira. Hatta kurban olduğum rabbim nasip etmeyecekse, bizi onun o sihirli gülüşünden uzak tutsun inşallah! (Amin!)

Kit Harrington


Bir, çok gereksiz, saçma ve vakit kaybı tespitin daha sonuna geldik canlar. Devamının gelmemesi dileğiyle, hepinizi öpüyorum...

Sunday, 17 February 2013

Rodos heykelinin apış arasından geçmek


Ne zaman Yüzüklerin Efendisi-Yüzük Kardeşliği'ni izlesem, yüzük taşıyıcılarının Ayrık Vadi'den ayrılırken kayıklarla nehirde gidişleri esnasında arasından geçtikleri iki dev heykel bana Rodos Heykeli'ni anımsatır. Dünya'nın 7 Harikası içerisinde bana en ihtişamlı gelen odur nedense. M.Ö 226 yılında, zerre teknoloji yokken insan eliyle öyle bir heykelin yapılması bana inanılmaz geliyor. Ya da ben, o tarz yeteneklere sahip olmadığımdan sanatı fazla abartıyorum.

Rodos heykelinden kısaca bahsedeyim kulaktan dolma bilgilerimle. Makedonya'ya karşı özgürlük mücadelesi veren Dorian halkı savaşı kazanıp Rodos adasına hakim olunca, güneş tanrısı Helios'a şükranlarını sunmak için Rodos limanının girişine Helios'un bronzdan heykelini yaparlar. Heykel 32 metre yüksekliğindedir ve söylentilere göre bacakları limanın iki ucunda açık durmaktadır.

Hah işte olay tam burada başlıyor. Gemiler, kayıklar, tekneler, yatlar limana girerken (efsaneye göre) heykelin iki bacağının arasından geçermiş. Ben merak ediyorum, alttan geçerken heykelin apış arasına bakıp sırıtmayan var mıdır; ya da utanıp bakmayan, geçene kadar başını önüne eğen filan? Çünkü günümüz insanının bu tarz bir heykele vereceği iki tepki böyledir; bir üçüncüsü de hiç yokmuş, orada değilmiş gibi kayıtsız davranmaktır ki bu da ikinci tepkiyle hemen hemen aynı durum gibi.

Düşünsene, Floransa'daki Davut heykelinin resimlerine bakarken bile heykelin cinsel organı görünmüyormuş gibi davranmıyor muyuz? Gerçi heykeli yerinde görmeye giden Asyalı (herhangi bir millet olabilir) vatandaşların alttan parmak şıklatarak heykele "cüccük" hareketi yaparken gizlice fotoğraf çektirdiklerine adım gibi eminim ama...

Şimdi diyeceksiniz ki, "senin için fesat, heykelin her uzvunu nakşetmiş olamazlar ya, bazı kısımlar itinayla gizlenmiştir." E al buyur o zaman binlerce yıldır anlatılagelen tariflere göre heykel şuna benzer bir şeymiş:

Dosya:Colossus of Rhodes 1745.jpg

Bak arkadaşım bunu ben çizmedim, zaten Rodos heykeline dair zilyonlarca çizim var ortada, hatta bir tanesi de Salvador Dali'ye ait. Aha işte Dali abimizinki de bu.

Sonra bir de bu var:


Yani her türlü, laf dönüyor dolaşıyor apış arasından geçerken insanların verdiği tepkiye geliyor bir şekilde. Misal ben geçsem, hiç oralı olmam, ayaklarını filan incelerim, heykelin yapıldığı bronzun kalitesini tartışırım çevremdekilerle, neticesinde utangaç bir yapıya sahibim, heykel de olsa bakmam orasına burasına.

Keşke inşa edilişinden 50 yıl sonraki büyük depremde yıkılmasaydı da günümüze kalsaydı heykel. Rodos yönetimi yıkılan parçaları eritip, depremde oluşan hasarı telafi etmek amaçlı para basmış. Kalanlarla da harabeye dönen adaya saldırması muhtemel düşmanlardan korunmak için silah yapmışlar. Heykelin sadece dizlerinden aşağısı kalmış limanın iki yakasında. Onu da, adayı işgal eden Araplar parçalayıp Musevi bir tüccara satmışlar, öyle diyolla...

Günümüzde ABD'deki Özgürlük Anıtının da Rodos heykelinden esinlenerek yapıldığı rivayet edilir. Emperyalizmin kanında var güzel şeyleri taklit edip kendisininmiş gibi pazarlamak zaar...

    


Saturday, 16 February 2013

Yapılacaklar listesi (vol: 34565768433278)

Ben, her dönemin başında, kafamda bir "yapılacaklar listesi" oluştururum ve bunu uygulamaya çalışırım. Misal geçen dönemki listemde yalnızca "bunalımdan çık ve hayatına devam et" şıkkı vardı. Yine de listeyi birazcık daha genişletmeyi başarmıştım.

Bu döneme de yine ağır bir bunalımla başlamış olabilirim (bak işte bu çok şaşırtıcı), ama yapılacaklar listem biraz daha kabarık. Yaşımın ilerlemesinin de verdiği bir acelecilikle (buna ben bile sesli güldüm) yapılacakları geniş tuttum. Gerçekleştirip gerçekleştiremeyeceğim zamanıma, enerjime ve en çok da benim kararlılığıma bağlı en nihayetinde.

1. Ehliyet al
Yıllardır sırf ya üşengeçlikten, ya parasızlıktan, ya da "aman araba mı alacağım sanki, ne acelem var" mantalitesinden ehliyet almayı erteleyip durmuştum. Artık vakti geldi, belki hiçbir zaman arabam olmayacak ama hazırda bir ehliyetim olması şart (bence).

2. Spor yap
Kasım'da bir hevesle başlayıp Ocak'ta "bu soğukta kim yürüycek oraya kadar yeaa!" diyerek savsakladığım ve sonunda tamamen bıraktığım pilatese tekrar başlamalıyım. Pilatese devam etmesem bile en azından kendimce bir çalışma takvimi çıkarmalı, onu uygulamalı, hatta belki düzenli olarak Ebru Şallı'nın "flex-point" hareketlerinden yapmalıyım.

(pilates topuyla en rahat yaptığım hareket bu idi)


3. İşine asıl
İşime daha fazla asılmam lazım. Zihnini ona kanalize et, kendini gereksiz yere meşgul edecek düşüncelerden arın.

4. Alışveriş konusunda mantıklı davran
Alışveriş manyağı bir insan değilim, ekseriyetle ihtiyacım olmayan şeyi almama taraftarı ve uygulayıcısıyım ama bazı konularda bu prensibimi bozabiliyorum. Örneğin 545576870890 tane rujum olmasına rağmen illa ki brinin bir ton açığını, ya da koyusunu almaya yeltenmemeliyim. Sonuçta malum rujlar kutunun içerisinde siftah dahi yapılmadan öylece duruyorlar ve benim sürdüğüm iki farklı nemlendiriciden başka bir şey değil. Her gördüğüm ruja saldırmam aptalca, sanki bana bir Angeline Jolie, bir Miranda Kerr oluyorum onları sürünce! Al buyur, şu yazıya tekrar bir göz at mesela.

Ayrıca daha fazla mini straplez elbise almaya kalkarsam biri iki tokat atıp beni kendime getirsin. Gebze gibi yerde giyip sokağa çıkamayacağın şeyi alıp dolaplarda çürütmenin mantığı nedir? Topuklu giymediğin sürece onları da giymeyeceksin işte, bunu bir kafana sok!

5. Eğitime yoğunlaş
Bu konuda da ilerleme kaydetmem gerekiyor. Biri de çıkıp demiyor ki, hazır boş boş oturuyorsun, bari sınavlara girip hem kendimi dene, hem de yüksek lisans konusunda (yapmayacaksan bile) belli ölçüde bir atılımda bulun. Hadi beni s..tir et, etrafımda bir tane bile mantıklı gaz verecek adam yok mu lan?!

6. Sabır göster
Okulda öğrencilere, velilere; sokakta diğer insanlara, sürücülere, faşistlere; haberlerde izlediğim politikacılara, aptal programlara; hayatının içerisinde mesnetsiz insanlara sinirlenerek kendini harap etme. Hayata daha hoşgörülü bak, insanlara sabırla yaklaş.

7. Küfür etme
İçinden bile olsa daha az küfür et (hiç yapma demiyorum, hobi olarak yine yapsasassdfsghjk).

8. İnsanlarla iletişim konusunda titiz davran
Sinirlenmek istemiyorsan, cinsiyetçi faşizmi futbolla harmanlayan kalifiye o...pu çocuklarıyla her türlü irtibatı kes. Ayrıca bir önceki maddeyi kaldır, daha şimdiden bozdun kendi koyduğun kuralı (az evvel BJK maç sonucunu öğrenince ve yapılan yorumları okuyunca tutamadım kendimi).

9. Kilo al
Bunalımdayım dedim ya, şu son bunalımlı 5 günde kaybettiğim kilonun bir kısmını alsam iyi olur, benim sıfır beden takıntım olabilir ama bir deri bir kemik halim gerçekten hiçbir şeye benzemiyor (az önce aynada kendime şöyle bir baktım da, ı ıh) 32 beden pantolonumun içerisinde her türlü sığabildiğim sürece sorun yok. Ayrıca 34 beden iyidir, 34 candır...


An itibariyle ekranda gördüğüm kadarıyla, zayıf bedenim asık suratımla birleşince tam bir canlı cenaze, bir zombi, Walking Dead dizisinden fırlamış bir figüran izlenimi yaratıyorum kendimde.

10. Sağlığını ihmal etme
Bunun için önce psikolojimi düzgün tutmak zorundayım, çünkü ne zaman psikolojim bozulsa (ki bilirsiniz sık sık bozulur) sağlığımı ihmal eder, kendimi adeta ölüme terkederim. Gerçi en önce yazmam gereken maddeyi en sona yazarak sağlığıma verdiğim önemi de vurgulamış(!) oldum ama artık daha dikkatli davranacağım. Mesela bugün yaptığım gibi yeni yıkanmış, hafif nemli saçlarla buz gibi açık havaya çıkmayacağım bir daha. Aha da buraya yazıyorum!

Listemi oluşturan kavramlar şimdilik bunlar. Hayatın akışına göre örneklendirmeye, gerçekleştiremediklerimi çıkarmaya, yeni maddeler eklemeye devam ederim diye umuyorum.